Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Pause




Είναι σαν να έχουν όλα σταματήσει. Όπως σε ένα ατύχημα νομίζεις πως τα ρολόγια σταμάτησαν τη στιγμή της σύγκρουσης. Έτσι και τώρα σταμάτησαν. Βασικά δεν κυλάει η ώρα. Άδειασε.

Κακά τα ψέματα η δύναμη είναι κάτι που το βγάζεις από μέσα σου, το χεις ψάξει και καταφέρνεις να το αντιμετωπίσεις. Ξέρω πως έχω γίνει σίδερο. Να η δύναμή μου, να μπορώ να πω τα πράγματα με το όνομά τους.

Η μανία του τίποτα. Ένα άγχος να φανείς καλύτερος ενώ η ουσία σου λάμπει από μόνη της κι εσύ την κρύβεις με μανία μήπως και δεν βγεις ο μάγκας της υπόθεσης. Η αξία χάνεται μέσα σε έναν αγώνα κοινωνικής επιβίωσης πραγματικά για το τίποτα.

Ποδοπατάς, προσπερνάς, προσποιείσαι, ψεύδεσαι, κακομιλάς, κακοσκέφτεσαι. Γίνεσαι άλλος. Παράλληλα ο άλλος μένει εκεί. Να σε κοιτάει να χάνεσαι. Να κάνεις ένα fade out από τις αξίες σου –που ακόμα λάμπουν στην τελευταία τους προσπάθεια επιβίωσης- και εσύ πάλι τις εξαφανίζεις.

Μπράβο. Ο νικητής μπαίνει στο ψηλότερο βάθρο και παίρνει και τα έπαθλα. Ο κριτής παρα ταύτα εξακολουθεί να κοιτά με απορία.