Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Περί λογοκρισίας...

Δεν είμαι ο πιο σχετικός για να γράψω για την δολοφονία ενός δημοσιογράφου. Ίσως και να μην έχω κανένα λόγο, όμως ως ενεργός πολίτης αυτής της χώρας δεν δύναμαι να μείνω ασυγκίνητος και απροβλημάτιστος απέναντι στο νέο αυτό πρωτοφανές περιστατικό, για την χώρα μας τουλάχιστον.

Δεν με αφορά ποιος ακριβώς ήταν ο αδικοχαμένος δημοσιογράφος που τόσο άδικα κάποια συμφέροντα του στέρησαν τη ζωή του για να τον πάψουν από το επάγγελμα του. Εγώ κατ’ αρχήν, τον θαυμάζω. Πριν από κάποιες ώρες δεν ήξερα καν το όνομα του, άντε να το είχα ακούσει μια φορά κατά την διαδικασία αποχώρησης του από το πλευρό του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και άλλη μια ως διευθυντή του Θέμα Radio. Γενικά ήταν από τους ανθρώπους που δεν επιθυμούσαν τα φώτα αλλά την ουσία του επαγγέλματος τους.

Από όσο μπόρεσα να διαβάζω στα διάφορα sites φημολογείται πως ήταν ο κεντρικός άνθρωπος πίσω από το blog troktiko, την μεγαλύτερη σε επισκεψιμότητα σελίδα στην Ελλάδα. Δεν το λέω εγώ αυτό, το tlife.gr η σελίδα της κυρίας Τατιάνας Στεφανίδου το αναφέρει ως φήμη και θα το βρείτε στο εν λόγω site. Ο ίδιος δεν το παραδέχτηκε ποτέ και εκεί πρέπει να μείνουμε, στο τι παραδέχεται ο άλλος όσο είναι εν ζωή, εικασίες για ανθρώπους που έχουν φύγει πια δεν μπορούμε να κάνουμε. Ακόμα και αυτό αν ισχύει, αν εξαιρέσουμε την κόντρα που είχε η ιστοσελίδα αυτή με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο που δεκάδες φορές κονταροχτυπιούνταν μέσω δημοσιευμάτων, η σελίδα δεν ενοχλούσε κανέναν ουσιαστικά. Μόνο αλήθειες έλεγε…

Και εδώ ανακύπτει ο προβληματισμός μου, αν η κοινωνία βάλλεται εναντίον της αλήθειας, της απλής, καθημερινής αλήθειας, που ξεκινάει από την είδηση ότι έγινε κάποιοι επεισόδιο κάπου και γι’ αυτό είναι κλειστός ο τάδε δρόμος μέχρι το μήνυμα του απλού αναγνώστη που θέλει να πει χρόνια πολλά στην γυναίκα του μέσω διαδικτύου, τότε έχουμε μεγάλο πρόβλημα, τεράστιο θα έλεγα. Όχι μόνο ως πολιτικό σύστημα, ως κοινωνία αξιών, ανθρώπων και ψυχών.

Δεν λέω πως ο άνθρωπος αυτός δολοφονήθηκε γιατί υπήρχε η φήμη πως ήταν πίσω από το troktiko, δεν λέω πως έφταιγε για κάτι συγκεκριμένο αλλά αυτό πλήρωσε! Την άδικη ενδεχομένως ταύτιση του, με ένα blog που έλεγε αλήθειες. Κρίμα! Κρίμα για όλους μας.

Από εκεί ξεκινούν και τελειώνουν όλα. Φτάσαμε ένας άνθρωπος καθώς διαβάζω στο προαναφερθέν δημοσίευμα να είχε αστυνομική συνοδεία για όσο ο ήλιος ήταν ψηλά και για όσο ο ίδιος βρισκόταν εκτός σπιτιού του. Γιατί; Γιατί έκανε την δουλειά του, ευσυνείδητα. Μπορεί και να ήταν άδικος κάποιες φορές, δεν γνωρίζω το περιεχόμενο του ρεπορτάζ που κρατούσε στα χέρια του, αλλά συγνώμη… φτάσαμε σε τέτοιο άθλιο σημείο ώστε η βασική ανάγκη ελεύθερης έκφρασης να είναι αφορμή οργανωμένης δολοφονίας;

Δεν θέλω ούτε να υπερασπιστώ κανέναν, ούτε να καταγγείλω ενόχους και φαντάσματα, γιατί δεν γνωρίζω τίποτα για τον Σωκράτη. Πονάω όμως για την κατάντια της χώρας, της κοινωνίας μας, των media, της γενιάς που μεγαλώνει με τα «Παρατράγουδα» και το «Πολύ Μπλα Μπλα», της γενιάς που δεν έχει πρότυπα λαμπερά αλλά κατασκευασμένα μια Τζούλια, μια Σάσα …

Πολλές φορές στο παρελθόν προσπάθησα να αποκηρύξω την εποχή που εγώ ως έφηβος μεγάλωνα. Την εποχή του Fame Story, της Τατιάνας του μεσημεριού, του Μικρούτσικου στο «Από καρδιάς» και του αθώου Big Brother. Αυτή η τηλεόραση ήταν αστεία, με μια σοβαροφάνεια που την κρατούσε για να μη χάσει την μαγεία της. Τώρα όμως όλα είναι αλλιώς…

Και να μου το θυμηθείτε πως αυτό το συμβάν είναι μόνον η αρχή ενός ντόμινο που θα μας οδηγήσει σε μια κοινωνία που θα σκοτώνει για να κρύψει αυτά που με τέχνη της δίδαξαν να δημιουργεί .